💛 Mijn oma Louise 💛

Vandaag stonden we samen voor haar nieuwe deur 💛

Oma is al een paar jaar weduwe. Het ouderlijk huis is veel te groot voor haar alleen, en die trap wordt elk jaar steiler. Ze heeft zelf gezegd: ik wil naar Driebergen, naar een flat waar zorg dichtbij is.

Dus zijn we vandaag gaan kijken. Zij in haar mooie jas, ik met mijn arm om haar heen. Ze wilde meteen weten waar de zon in de middag staat.

Het huis van opa en oma gaat verkocht worden. Ik vind dat best gek, al die kamers waar ik als kind rondliep. Maar oma is er heel rustig onder. “Ik neem de herinneringen mee”, zei ze.

En ze doet iets wat ik eigenlijk heel liefdevol vind: ze wacht niet tot later. Papa krijgt nu al € 150.000 van haar, terwijl ze er nog helemaal bij is en er zelf van mee kan genieten.

En toen kwam het mooiste stukje. Dat luxe appartement waar oma gaat wonen? Dat ga ík kopen. Met mijn eigen BV.

Papa leent mij die € 150.000 die hij van oma heeft gekregen. En oma geeft mijn BV een hypotheek voor de rest, zodat ik haar eigen flat kan kopen. Zij woont er, ik ben de eigenaar, en het blijft in de familie.

Wel een beetje ingewikkeld, dat geef ik toe. Ik snap niet elk papiertje dat erbij komt kijken, daar hebben we mensen voor. Maar ik ben er superblij mee. En oma helemaal.

Ze zei zelf, heel praktisch: “Als ik er niet meer ben, kun je hem gewoon aan iemand anders verhuren.” Typisch oma.

Toen we weggingen hield ze mijn hand vast en zei ze: “Ik ga niet weg bij de familie. Ik ga alleen kleiner wonen.”

Daar moest ik in de auto nog even om huilen. 💛